Το βράδυ της Δευτέρας 4 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής η παρουσίαση της αυτοβιογραφίας του Παναγιώτη Γιαννάκη που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα με τίτλο Τρωτός Άτρωτος και την οποία υπογράφει ο Παντελής Βλαχόπουλος. Μία ξεχωριστή βραδιά γεμάτη συγκίνηση αλλά και ουσία, μιας και όσα εκτυλίχθηκαν επί σκηνής ήταν από μόνα τους μαθήματα ζωής αλλά και ορόσημα για το πώς θα έπρεπε να τιμώνται οι μεγάλοι αθλητές και οι σπουδαίες προσωπικότητες στη χώρα μας.
Την εκδήλωση παρουσίασε ο Σταύρος Θεοδωράκης, ενώ αποσπάσματα του βιβλίου διάβασαν η Νίκη Λυμπεράκη και ο Γιώργος Γεροντιδάκης. Παρουσία των συμπαικτών του Παναγιώτη Γιαννάκη στην Εθνική του ‘87, των παικτών τους στην Εθνική του ‘05 αλλά και πλήθος παραγόντων και ανθρώπων του αθλητισμού και του πολιτισμού.
Χαρακτηριστικές στιγμές της βραδιάς το Αγριολούλουδο που αφιέρωσε ο Γιώργος Νταλάρας στον Παναγιώτη Γιαννάκη, τα βίντεο που προβλήθηκαν με τον Ντομινίκ Ουίλκινς και τον Μάικ Σιζέφσκι να μιλούν για τη σχέση τους με τον «Δράκο» του ελληνικού μπάσκετ, η παρουσία των δύο Ευρωπαϊκών τροπαίων που έχει κατακτήσει ως παίκτης και ως προπονητής με το εθνόσημο στη φανέλα αλλά και η προτροπή του Παναγιώτη Γιαννάκη να ανέβουν στην σκηνή τα πρόσωπα που αποτελούν την σύγχρονη ιστορία του ελληνικού μπάσκετ.
Το βιβλίο Τρωτός Άτρωτος κυκλοφόρησε στις 23 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Δεν υπάρχουν βουνά που δεν μπορείς να νικήσεις.
Ο «Δράκος» του ελληνικού μπάσκετ σήκωσε στους ώμους του όλη την Ελλάδα το 1987. Κατέκτησε όλους τους τίτλους, δοξάστηκε ως παίκτης και ως προπονητής, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τους παιδικούς φίλους του, τον πρώτο προπονητή του και τη μητέρα του Καλλιόπη.
Ο δημοσιογράφος Παντελής Βλαχόπουλος για έναν χρόνο ήταν συνοδοιπόρος του σε μια βουτιά στην ιστορία της μυθιστορηματικής ζωής του. Τον είδε να αναπολεί, να θυμώνει, να συγχωρεί, να ξεσπάει, να οραματίζεται, να συγκινείται.
Οι απόψεις του σκληρές σαν βράχος, το αποτύπωμά του στον ελληνικό αθλητισμό φανερό και λαμπερό. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης στις σελίδες αυτού του βιβλίου μιλά σε πρώτο πρόσωπο για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται, την κοσμοθεωρία του και τα ιδανικά τα οποία πρεσβεύει. Ιδανικά διαχρονικά, που μπορούν να αποτελέσουν φωτεινό μονοπάτι για τη νέα γενιά.
Αυτό το μελαχρινό αγόρι με τα πεταχτά αυτιά από τη Νίκαια εξηγεί πώς ξεπέρασε όλες τις αντιξοότητες, τα εμπόδια, την αμφισβήτηση, και από το φτωχόσπιτο της οδού Πάτμου εισχώρησε με το σπαθί του στα σπίτια όλου του κόσμου.
Έπεσε πολλές φορές, αλλά στάθηκε όρθιος ξανά και ξανά.
Ήταν και είναι ένας τρωτός και άτρωτος.
Αν ασχοληθείς με τις δικαιολογίες, θα χάσεις την ευκαιρία να ζήσεις συναρπαστικά.
Ο φράχτης έπρεπε να πέσει, να μεγαλώσει το γήπεδο και ν’ αποκτήσω όραμα.
Είναι υπέροχος ο αθλητισμός και οι νίκες, αλλά, όταν ξανακερδίζεις τη ζωή, γίνεσαι ο απόλυτος ορισμός του νικητή.
Πρέπει να βλέπουμε τον μεγαλύτερο αντίπαλό μας ως τον καλύτερο προπονητή μας.